Dzisiejsze wieści ze świata rolnictwa przypominają ogrodzenie po burzy: niektóre słupki są stare i dobrze znane, inne całkiem nowe i wyraźnie zwrócone ku przyszłości. Rolnicy proszeni są o więcej niż tylko uprawianie jedzenia. Są księgowymi emisji węgla, zarządcami danych, opiekunami dobrostanu zwierząt, planistami ryzyka klimatycznego, strategami pracy, a czasem nawet pełnoetatowymi strażnikami kur.
Główną nitką przewijającą się przez dzisiejsze historie jest odpowiedzialność. Rolnicy z Pakistanu próbują wyciągnąć od odpowiedzialnych za duże emisje w Europie konsekwencje za szkody powodziowe. Sądy ważą się nad tym, kto kontroluje tajne nagrania z obiektów hodowlanych. Twórcy oprogramowania budują narzędzia do śledzenia CO2 przez systemy zakupów, inwentaryzacji i księgowości. Niezależnie od tego, czy nam się to podoba, sterta papierów rolniczych rośnie — i robi się coraz bardziej publiczna.
Ale jest też nadzieja, która kiełkuje. Włoscy badacze prezentują robotyczne nasiona, jadalne baterie i kleje chroniące koralowce. Narzędzia do analizy danych satelitarnych stają się łatwiejsze w użyciu. Rolnicy otwarcie mówią o tym, jak SI może wreszcie okiełznać potwora papierologii. To nie są magiczne różdżki, ale mogą stać się przydatnymi narzędziami w szopie.
I nie zapominajmy o ludzkiej stronie. Targi rolnicze, wylęgarnie, psy stróżujące stada, pracownicy sezonowi i gospodarstwa przydomowe przypominają, że systemy żywnościowe budują wspólnoty, nie arkusze kalkulacyjne. Przyszłość przyniesie algorytmy i księgi emisji, ale ciągle pachnie trocinami, mokrą wełną, olejem napędowym, sianem i kawą w termosie.